| Interview: Gary Baseman |
Van: Fecal Face
Met zijn creaties die hij noemt "pervasive art" (het toevoegen van je eigen werk aan een ander medium, van vinyl tot kleren tot speelgoed) in de laatste 2 decennia, is Gary Baseman een artiets waar je ondertussen bekend mee zou moeten zijn. Hij heeft zelfs 3 Emmy's gewonnen met een cartoon die hij voor Disney heeft gemaakt: Teacher's Pet. Wij hadden de gelegenheid om een kort web interview met hem te hebben.
- Leeftijd? Locatie? Artistieke opleiding?
Leeftijd: Oud genoeg om je vader te zijn. Maar jong ge noeg om iets met je zus te beginnen. Locatie: Hollywood. Artistieke opleiding: helemaal geen, ik heb me alle zelf geleerd.
- Beschrijf het proces eens als je een nieuw stuk gaat maken?
Ik droom. Ik teken. En ik teken nog eens. En dan nog eens en nog eens. En dan kijk ik wat er over blijft, wat me bij blijft en wat een betekenis heeft voor me.
- Wat voor materiaal gebruik je meestal?
Ik gebruik gewoon alledaagse schilder materialen. Pennen en potloden voor de tekeningen. Papier. Acryl verf voor houten panelen en op canvas. En soms lichaamsvocht, ik kwijl nog wel eens.
- Als je jouw werk moest uitleggen aan iemand die er niet mee bekend is, hoe doe je dat?
Nou, ik beschreef mijn werk altijd als net op de lijn waar genialiteit en stommiteit elkaar ontmoeten. Ik hou van diengen die voor een intellectuele nieuwsgierigheid zorgen en tegelijkertijd helemaal debiel zijn. Maar als iemand vraagt wat ik schilder, komt het uiteindelijk allemaal neer op "desire". Verlangen, lust of gebrek aan controle. Of als ik meer sprak over het concept, gebruik ik de term "Pervasive Art". Pervasive in de zin dat het overal gezien wordt. Mijn uitleg is dat zolang als de artiest zich aan zijn eigen stijl en boodschap houdt, dan zijn er geen grenzen qua medium waarop hij zich kan uitten, van een gallerei, straatmuren, vinyl toys, mode, tv, film, internet, telefoons, skateboards, condomen, alles wat je kan bedenken.
- Hoe lang woon je nu in Los Angeles?
Ik ben geboren en getogen in LA: de Fairfax district. De manier waarop ik het het beste kan beschrijven is om te zeggen dat ik op school zat met de Red Hot Chili Peppers, en mijn moeder was de bakker in een beroemd joods restaurant Canters. Holocaust overlevers ontmoeten punk. Ik woonde er tot na college (UCLA), en daarna 10 jaar in New York. Daarna kwam ik terug naar LA en maakte een cartoon TV show.
- Wat is het beste aan wonen in LA?
Ik vind het heerlijk dat ik op elk tijdstip van de dag in elk seizoen lekker buiten in een verwarmd olympisch-formaat zwembad kan gaan zwemmen. En ik hou van de hele underground LA Art scene en alle jonge Art Galleries hier die een kansje wagen en nieuwe betaalbare kunst verkopen. En natuurlijk de meiden. En al mijn vrienden in het vak zoals Mark Ryden en Marion Peck, de Clayton Brothers, Shepard Fairy, Camille Rose Garcia, Richard Colmen, Shag, Tim Biskup, Seonna Hong, Jeff Soto, Natalia Fabia, Andrew Brandou en Korin Faught, Souther Salazer, en zo gaat de lijst nog wel even door.
- Waarop verheug je je op dit moment echt?
Ik heb een soloshow in de IguaPop Gallery in Barcelona bijna af. Ook mijn nieuwe boek "Dying of Thirst" wordt binnenkort uitgegeven door Last Gasp. Het is gebaseerd op mijn expositie in de Modernism Gallery in San Fransisco, genaamd "I melt in your presence".
- Wanneer ben je het meest productief?
Ik ben het meest productief als er een deadline aankomt. Of in het vliegtuig als er niet teveel afleidingen zijn.
- Favoriete recente trip?
Ik ben net terug van een week in Buenos Aires, waar ik was voor een Urban Art Festival. Ik had er een schitterende tijd. Zo'n 10.000 bezoekers. Ik moest er spreken en duizenden handtekeningen zetten. En de meiden . . . . . De argentijnse mensen lijken echt ten volle van het leven te genieten.
- Muziek?
Ik luister veel naar Velvet Underground, David Bowie, Elvis Costello, Leonard Cohen, Dylan, Tom Waits, en the Beatles Stones. Maar het meeste luister ik nog naar Radiohead, Coldplay, Nirvana en Beirut.
- Hoe was jij op school?
Ik was een nerdy lieverdje. Kussen, drinken en roken kwamen bij mij pas om de hoek kijken toen ik 18 was. Ik won uiteindelijk allerlei awards op school en zelfs van de stad LA voor de tekeningen en kunst die ik maakte. Dat was dan ook het enige coole aan mij, dat wat ik tekende elke dag.
- En wat zit er aan te komen?
Ik heb je toch al verteld over de show in Barcelona?